മഴത്തുള്ളികള്‍

മഞ്ചാടിക്കുരു

2011-06-15T12:04:00.000-07:00

എന്റെ സ്നേഹത്തെ
എവിടുന്നൊക്കെയോ അരിച്ചു പെറുക്കി
അടുക്കിക്കൂട്ടി
മഞ്ചാടിക്കുരു പോലെ
പണപെട്ടിയില്‍ എണ്ണിക്കൂട്ടി വെച്ചിരിക്കുന്നു
സമയം കിട്ടുമ്പോള്‍
ചവറു പോലെ
വലിച്ചെറിയാമല്ലോ!!

കടപ്പാട്: കുറെ നാളായി തപസ്സില്‍ ആയിരുന്ന ബ്ലോഗിനെ ഉണര്‍ത്താന്‍ ഒന്നാന്തരം ഒരു ഫോട്ടം തന്നു സഹായിച്ച മുള്ളൂക്കാരന്

കുട്ട്യേടത്തിക്ക് സ്നേഹത്തോടെ

2009-09-18T13:11:00.000-07:00

കുട്ട്യേടത്തിയുടെ ഈ പോസ്റ്റിനുള്ള മറുപടി കത്ത് ആണ് ഈ പോസ്റ്റ്‌.ഈ പോസ്റ്റ്‌ കുട്ട്യേടത്തിക്ക് ഡെഡിക്കേറ്റ് ചെയ്യുന്നു. കുട്ട്യേടത്തിയാണ്‌ മലയാളം ബ്ലോഗ്‌ തുടങ്ങാനുള്ള പ്രചോദനം. ആരും ദയവായി കുട്ട്യേടതിയുമായി താരതമ്യം ചെയ്തു സമയം കളയണ്ട. കുട്ട്യേടത്തി ഒരു പ്രസ്ഥാനമാണ്. ഞാന്‍ പാവം കുഞ്ഞാട് മാത്രം.

ഈ പറഞ്ഞതിന് ഒന്നും എന്റെ ജീവിതമായോ ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന വേറെ വല്ലവരും ആയോ യാതൊരു സാമ്യവും ഇല്ല. അഥവാ തോന്നിയാല്‍ എല്ലാം വെറും യാദൃശ്ചികംമാത്രം

************************************************************************************

പ്രിയപ്പെട്ട കുട്ട്യേടത്തിക്ക്
ജീവിതത്തില്‍ ഒരിക്കലും ഈ പണ്ടാരം വാരികയില്‍ അല്ലാതെ ഒരു കത്ത് പോലും എഴുതുകയോ കത്തുകള്‍ക്ക് മറുപടി എഴുതുകയോ ചെയ്തിട്ടില്ലാത്ത ഒരു ഹതഭാഗ്യയാണ് ഞാന്‍. പേരിനു വേണ്ടി ഒരു പ്രേമ ലേഖനം പോലും എഴുതാന്‍ പറ്റിയിട്ടില്ല. അല്ല കിട്ടിയിട്ടുമില്ല. പിന്നേ, ഈ മനശാസ്ത്രന്ജന്‍മാര്‍ക്കൊന്നും പണ്ടേ ഒരു വിലയില്ല. എല്ലാര്‍ക്കും അവരോടു ഒരു തരം 'പുഞ്ജം' ആണല്ലോ.ബുള്‍ഗാന്‍ താടിയും മുടിയും ഒക്കെ നീട്ടി കുറെ ലവന്‍മാര്‍ ഇറങ്ങിക്കോളും മനശാസ്ത്ത്രത്തിന്റെ വില കളയാന്‍. അപ്പൊ പിന്നെ പാവം മനശാസ്ത്രജ്ഞ മാരുടെ കാര്യംപറയണോ? കഷ്ട കാലത്തിനു ഞാന്‍ ഒരു female ആയി പോയില്ലേ??മറ്റവന്‍ മാരെ പോലെ താടിയും മുടിയും നീട്ടി കോലം കെട്ടാന്‍ പറ്റൂല്ലല്ലോ. ഒന്നുമില്ലേലും നമ്മള്‍ എല്ലാം സ്ത്രീ വര്‍ഗം അല്ലേ? നമ്മള്‍ ഗ്ലാമര്‍ നോക്കിയില്ലേല്‍ ആരും നമ്മളെ ഇങ്ങോട്ട് മൈന്‍ഡ് ചെയൂല്ല .

എന്‍റെ പൊന്നു കുട്ട്യേടത്തിയെ, (എനിക്ക് ഫോട്ടോയില്‍ കാണുന്ന അത്ര പ്രായം ഒന്നും ഇല്ല കേട്ടോ. എല്ലാം ഈ വാരിക ക്കാരുടെ ഒരു ക്യാമറ കളി അല്ലെ).ഏടത്തി പറഞ്ഞതൊക്കെ എല്ലാ ദിവസവും ഞാനും കിടന്നു അലമുറ ഇടുന്നതാ. ആര് കേള്‍ക്കാന്‍. കുട്ട്യേടത്തി എങ്കിലും ഉണ്ടായല്ലോ എല്ലാം ഒന്ന് തുറന്നു പറയാന്‍. എനിക്കെന്തായാലും ഒരു കാര്യം മനസിലായി- എനിക്ക് മാനസിക രോഗം ഇല്ലായെന്ന്.
അപ്പൊ ചോദിക്കും ഒരു മനശാസ്ത്ത്രജ്ഞക്ക് എങ്ങനെ മാനസിക രോഗം വരുമെന്ന്? അയ്യോ അതറിയില്ലേ? ഈ professionals ഇന്റെ കൂട്ടത്തില്‍ കൂട്ടത്തില്‍ ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ ആത്മഹത്യ ചെയ്യുന്നത് മനശാസ്ത്ത്രജ്ണന്‍മാര്‍ ആണത്രേ.അത് പക്ഷെ മറ്റ ബുള്‍ഗാന്‍ താടി ടൈപ്പ്‌ ആണ് കേട്ടോ.എങ്ങനെ ചെയ്യണ്ടിരിക്കും. വട്ടന്മാരെ ക്കളും കഷ്ടമാ വട്ടു ഇല്ലാത്തവരുടെ കാര്യം.ഇവരുടെയൊക്കെ ഇടയില്‍ ജീവിച്ചു ആത്മഹത്യ അല്ല കൊലപാതകം ചെയ്തു പോവും.കുട്ടിയും പട്ടിയും കണവനുമോക്കെയുള്ള നമുക്കെങ്ങാനും അങ്ങനൊക്കെ ചെയ്യാന്‍ പറ്റുവോ. അല്ലേലും ഇന്ചോട് ഇഞ്ചു പൊരുതി മരിക്കുവാണല്ലോ എല്ലാ ദിവസവും.

കുട്ട്യേടത്തി കഥക്കാരുടെയും കവിതക്കാരുടെയും കാര്യം പറഞ്ഞില്ലേ. ഏകദേശം അവരെ പോലൊക്കെ തന്നെയാ ഞാനും. ഈ കോളേജില്‍ ഒക്കെ പോയി ആളുകള്‍ക്ക് പെട്ടെന്ന് മനസിലാവുന്നത് എന്തേലും പഠിച്ചാല്‍ എനിക്ക് ബുദ്ധി എന്നൊരു സാധനമേ ഇല്ലാന്ന് എല്ലാര്ക്കും മനസിലാവ്വൂല്ലേ. അത് കൊണ്ടാണ് എല്ലാരേയും ഒന്ന് പേടിപ്പിക്കാന്‍ മനശാസ്ത്രം പഠിച്ചത്. അപ്പൊ പിന്നെ, ആള്‍ക്കാര്‍ക്ക് നമ്മുടെ മുഖത്ത് നോക്കാന്‍ ഒരു വിഷമമാ. എല്ലാത്തിനെയും hypnotize ചെയ്തു രഹസ്യം ചോര്‍ത്തും എന്ന പേടിയാ. പണ്ടൊരു സിനിമയില്‍ കല്പന ചേച്ചി ചെയ്ത പോലെ. അതല്ലേ ഈ കഥക്കാരും കവിതക്കാരും ഒക്കെ ചെയ്യുന്നത്. അവന്മാര്‍ക്കില്ലാത്തത് ഒക്കെ ഒരു പേപ്പറില്‍ കുത്തി കുറിച്ച് വെക്കും. നമ്മളെ ചുമ്മാ കൊതിപ്പിക്കാന്‍. അതോണ്ടല്ലേ കഥ കവിത എഴുതുന്ന പ്രാന്തനും മന്ശാസ്ട്രജ്ണന്‍ പ്രാന്തനും ഒരേ ടൈപ്പ്‌ ബുള്‍ഗാന്‍ താടിയും വെച്ച് നടക്കുന്നെ. ഇപ്പൊ ഗുട്ടന്‍സ്‌ പിടി കിട്ടിയോ?

പിന്നെ ദൈവം എന്ന ഒരാള്‍ ഉണ്ട്. അതോണ്ടല്ലേ ഞാനൊക്കെ ഇങ്ങനെ ജീവിച്ചു പോവുന്നത്. ഈ മനശാസ്ത്രം ഒക്കെ ഇങ്ങനെ എഴുതി പിടിപ്പിക്കാനല്ലേ പറ്റൂ. വേറെ വല്ല നല്ല ജോലിയും കിട്ടും എന്ന പ്രതീക്ഷ പണ്ടേ പോയി. ഈ വാരികയില്‍ ഓരോ ഡയലോഗ് എഴുതി കിട്ടുന്നത് കൊണ്ട് വേണം കഞ്ഞി കുടിക്കാന്‍. കുഞ്ഞു കുട്ടി പരാധീനക്കാരിയായി പോയില്ലേ. നിങ്ങളുടെ മാനസിക നില ഒരു മുങ്ങി കപ്പലിന് തുല്യമാണ്. എത്ടു നിമിഷവും മുങ്ങാം പോങ്ങാം എന്നൊക്കെ പൊട്ടത്തരം എഴുതേണ്ടി വരുന്നത് ഗതികേടു കൊണ്ടാണ് ഏടത്തി.ആരെയും ദ്രോഹിക്കാന്‍ എനിക്ക് ഉദ്ദേശമേ ഇല്ല. വായിക്കുന്നവര്‍ക്ക് ഒരു entertainment.എനിക്ക് ശ്രീനിവാസനോ സത്യന്‍ അന്തിക്കാടോ ആവാന്‍ പറ്റൂല്ലല്ലോ. എന്നെ കൊണ്ട് ഇത്രയൊക്കെയെ പറ്റൂ. പിന്നെ, ഈ വാരികയില്‍ ഒട്ടു മിക്കവാറും വരുന്ന കത്തൊക്കെ വാരികക്കാര്‍ എന്നെ കൊണ്ട് തന്നെ എഴുതിക്കുന്നതാ. വര്‍ഷത്തില്‍ ഒന്നോ രണ്ടോ കുട്ട്യേടത്തിയെ പോലുള്ള സഹൃദയര്‍ ഒരു കത്ത് എഴുതി സഹായിച്ചെന്കിലായി. ദോഷം പറയരുതല്ലോ, ഇങ്ങനെ എഴുതി എഴുതി ഒരു മെഗാ സീരിയല്‍ തിരക്കഥ ടീമില്‍ കയറി പറ്റി. അതോടെ മിക്കവാറും ഇനി വാരികയില്‍ എന്റെ ജന്മം തീരൂല്ലാന്നു മനസിലായി. മെഗാ സീരിയല്‍ ഒരു പ്രസ്ഥാനമാണല്ലോ. പ്രത്യേകിച്ചും മനശാസ്ത്ത്രത്തിന്റെ ഒരു കളിയല്ലേ മൊത്തം.

ഇതെങ്ങാനും വേറെ ആരോടേലും പറഞ്ഞാല്‍-

hypnotize ചെയ്തു കളയും ഞാന്‍.

പിള്ളേര് കരച്ചില്‍ തുടങ്ങി. അപ്പൊ ശെരി..പിന്നെ കാണാം

എന്ന് സ്വന്തം
മനശാസ്ത്രജ്ഞ

************************************************************************************

p.s. depression എന്നതൊരു രോഗം തന്നെയാണ്. നമ്മള്‍ പലപ്പോഴും കണ്ടില്ലെന്നു നടിക്കുന്ന ഒരു രോഗം. ഇത് വായിക്കൂ

എന്തിനെ അവര്‍ ഇങ്ങനെ ചെയ്തു?

2009-08-20T13:03:00.000-07:00

ഇന്നലെ അവിചാരിതമായാണ് ഞാനാ 'ട്വീറ്റ്‌' കണ്ടത്.ആത്മഹത്യ ചെയ്ത ഷൈന എന്നാ കവയത്രിയെ പറ്റിയായിരുന്നു അത്. അല്‍പ സ്വല്പം കവിത യൊക്കെ വായിക്കുന്ന വട്ടതരം ഉള്ളത് കാരണം ഷൈനയുടെ കവിതകളും അവരെ കുറിച്ചുള്ള കുറിപ്പുകളും ഒക്കെ തപ്പിയെടുത്തു വായിച്ചു. എല്ലാം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ വല്ലാത്തൊരു നീറ്റല്‍.
എന്തൊക്കെയോ മനസിലിങ്ങനെ കിടന്നു കുത്തി കീറുന്ന പോലെ. അവരുടെ കവിതകളില്‍ ഉടനീളം മരണം ആണ്. മാതൃഭൂമി ലേഖനത്തില്‍ അതിനെ കുറിച്ച് മാത്രമേ പറഞ്ഞിട്ടുള്ളൂ.
അത് കൊണ്ട് മാത്രം അവര്‍ക്ക് ജീവിക്കണ്ടയിരുന്നു എന്ന് പറയാന്‍ നമ്മള്‍ ആരാണ്? ഇങ്ങനെ ഭ്രാന്തമായി സ്നേഹിക്കുകയും പിണങ്ങുകയും ചെയ്യാന്‍ പറ്റില്ലേ? ഞാനും ചെയ്യാറുണ്ടല്ലോ? എന്റെ ഡയറി താളുകളിലും മരണവും വിഷാദവും ഭ്രാന്തും വേണ്ടുവോളമുണ്ട്. അത് കൊണ്ട് മാത്രം ഞാന്‍ വിഷാദ ജീവിയാകുമോ?

അവരെ ഒത്തിരി സ്നെഹിചിരുന്നുവെന്നു അവര്‍ തന്നെ പറയുന്ന അവരുടെ ഭര്‍ത്താവ് കുറച്ചു സമയം കൊണ്ട് എങ്ങനെ ഇത്രയൊക്കെ മാറി? എങ്ങനെ അയാള്‍ ഒരു വര്‍ഷത്തിനകം പുതിയൊരു വിവാഹം ചെയ്തു?

എല്ലാം ഒരു കഥ പോലെ. എന്തെ രാജലക്ഷ്മിയും നന്ദിതയും ഷൈനയുമൊക്കെ വെറുമൊരു കഥ പോലെ നമുക്കിടയില്‍? ഇത്രയൊക്കെ അവരെഴുതിയിട്ടും ആര്‍ക്കും അവരെ മനസിലാക്കാന്‍ സാധിച്ചില്ലെന്നോ?അതോ ഇത് തന്നെയാണൊ അവര്‍ ആഗ്രഹിച്ചതും? ഒരു കടങ്കതയാവാന്‍?ആര്‍ക്കും മനസിലാവാത്ത ഒരു മരീചികയാവാന്‍?

ആ ഡയറി കുറിപ്പിലെ തീയതികള്‍ എന്നെ സന്കടപെടുത്തുന്നു.ആ ദിവസം അതെ സമയം ഞാനും എന്തൊക്കെയോ ചെയ്തിരുന്നു. ലോകത്തിന്റെ ഏതോ ഒരു കോണില്‍ നിങ്ങള്‍ ഒരു തുള്ളി ആശ്വാസത്തിനായി കൊതിക്കുകയായിരുന്നു അവര്‍ അപ്പോള്‍. എനിക്കെന്തെങ്കിലും ചെയ്യാന്‍ പറ്റുമായിരുന്നോ?

മരണത്തിനു മുന്‍പ് അവരെ നമ്മള്‍ അറിഞ്ഞിരുന്നെങ്കില്‍ അവരിത് ചെയ്യുമായിരുന്നോ? ഒരു കണക്കിന് മരണമല്ലേ അവരെ നമ്മുടെ അടുക്കല്‍ എത്തിച്ചത്?

എന്തിനെ അവര്‍ ഇത് ചെയ്തു?

നെഞ്ചിലേ കനല്‍ കാറ്റ് ഇനിയും അടങ്ങുന്നില്ല

വെറുതെ ചില വീട്ടുകാര്യങ്ങള്‍

2009-07-10T11:33:00.001-07:00

അന്തം വിട്ടു കുന്തം പോവുക എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞു കേള്‍ക്കാറുണ്ട്.ചില സിനിമകളിലും പുസ്തകങ്ങളിലും ഇഷ്ടം പോലെ അങ്ങനെ സന്ദര്‍ഭങ്ങള്‍ ഉണ്ടാവാറുമുണ്ട്.എന്നാലും നമ്മുടെ കൊച്ചു ജീവിതത്തില്‍ അങ്ങനെയൊക്കെ ഉണ്ടാവുംപോഴാണ് ശെരിക്കും 'അത്ഭുതങ്ങള്‍' ഉണ്ട് എന്ന് അറിയാതെ ഓര്‍ത്തു പോവുന്നത്.
കഴിഞ്ഞ ഒരു മാസം ശ്രീമാന്റെ മാതാപിതാക്കള്‍ ഞങ്ങളുടെയോപ്പം ഉണ്ടായിരുന്നു. ഈ അമേരിക്ക അമേരിക്ക എന്ന് പറയുന്ന സ്ഥലമോന്നു കാണുക, പിന്നേ ഞങ്ങളുടെ കൂടെയ്‌ കുറച്ചു സമയം ചിലവഴിക്കുക- ഇതൊക്കെ തന്നെയായിരുന്നു പ്രധാന സന്ദര്‍ശന ഉദ്ദേശ്യം.

3 മാസമേ ആയുള്ളൂ ഞങ്ങള്‍ ഇപ്പോള്‍ താമസിക്കുന്ന സ്ഥലത്തേക്ക് താമസം മാറിയിട്ട്. എല്ലാമൊന്നു ചിട്ടപെടുത്തി വരുന്നതേ ഉള്ളൂ. അമേരിക്കന്‍ നാടുകളില്‍ ഞാന്‍ കാലു കുത്തിയിട്ട് കഷ്ടിച്ച് 8 മാസമേ ആവുന്നുള്ളൂ.അതിനിടയില്‍ 5മത്തെ നീക്കമാണിത്. ആന്ഗലെയതില് ഇവിടുത്തെ ആള്‍ക്കാര്‍ 'moving' എന്ന് വട്ടപേര് പറയും അതും പോരാതെയ്‌ കല്യാണത്തിന് ശേഷം ഞങ്ങളെല്ലാം ഒരുമിച്ചു താമസിചിട്ടുന്ടെന്കിലും ഞങ്ങള്‍ നാല് പേര്‍ മാത്രമായി ആദ്യമായാണ്. വിവാഹം കഴിഞ്ഞുള്ള ആദ്യ മാസം പോലെയല്ലല്ലോ ആറു മാസം കഴിഞ്ഞിട്ടുള്ള അവസ്ഥ.

ആദ്യത്തെ ഒരു മാസം വരനും വധുവും ആണ് രാജാവും റാണിയും . ഏത്‌ വീട്ടില്‍ ചെന്നാലും പ്രത്യേക പരിചരണം. ഒരു വര്‍ഷത്തേക്കുള്ള ഭക്ഷണം നമ്മള്‍ ഒരു മാസം കൊണ്ടാവും കഴിച്ചു തീര്‍ക്കുക.രാജാവും റാണിയും പോലെയാവും നവവധൂവരന്മാര്‍. വിദേശ രാജ്യങ്ങിലോട്ടെങ്ങാനും ഉടനേയ്‌ പറക്കാന്‍ പോവുന്നവരാന്നെങ്കില്‍ പിന്നേ പറയുകയും വേണ്ട. അവിടെ ചെന്ന് കൊടുക്കാന്‍ പറ്റാത്ത സ്നേഹം മുഴുവന്‍ ഇവിടുന്നേ പൊതിഞ്ഞു കെട്ടി കൊടുക്കാന്‍ വേണ്ടിയുള്ള മത്സരമാവും.അവിടെ ചെന്ന് മാസക്കണക്കിന് പൊതി തുറന്നു ആവശ്യത്തിനു എടുത്തു ഉപയോഗിക്കാമല്ലോ.നമ്മള്‍ ഒരു പണിയും ചെയ്യണ്ട. എല്ലാരും കൂടെ കൊഞ്ഞിച്ചും സ്നേഹിച്ചും നമ്മലെയങ്ങു മാനം മുട്ടെ ഉയര്‍ത്തി വെച്ചിരിക്കുവായിരിക്കും.അതുമല്ല ഒരു ദിവസം 100 എന്ന കണക്കിന് വീടുകളില്‍ വിരുന്നു പോയി കഴിഞ്ഞു പിന്നെ പ്രത്യേകിച്ച് ജോലിയെങ്ങും ചെയ്യാനുള്ള ശക്തിയോ സ്വന്തം വീട്ടില്‍ ഉളോരോട് മനസമാധാനമായി ഒന്ന് മിണ്ടാനുള്ള സമയമോ ഒന്നും ബാക്കി കാണില്ല

പക്ഷെ ഇപ്പൊ അങ്ങനെയല്ലല്ലോ- ഞങ്ങള്‍ നാല് പേര്‍ മാത്രം. അത്യാവശ്യം പാചകമൊക്കെ വശമുണ്ടെങ്കിലും അമ്മായിഅമ്മയുടെ മുന്‍പില്‍ പിടിച്ചു നിക്കണ്ടേ...പുള്ളിക്കാരിയാണെങ്കില്‍ ഭയങ്കര കിടിലന്‍ പാചക റാണിയും.അതൊക്കെ കൂടാതെ പണ്ട് മുതലേ ഈ 'അമ്മായി അമ്മ ' എന്ന് പറഞ്ഞാല്‍ ഏതോ ഭീകര ജീവിയാണെന്ന് പറഞ്ഞു പേടിപ്പിച്ചു വെച്ചിട്ടുണ്ടല്ലോ. എന്തിനും കൂടുതല്‍ പറയുന്നു ഉണ്ണുമ്പോഴും ഉറങ്ങുമ്പോഴും അതൊക്കെ ഓര്‍ത്തു ഞാന്‍ നക്ഷത്രമെണ്ണി. അവര് വന്നു കഴിഞ്ഞു എന്തൊക്കെ ഭൂകംബമാണോ സംഭവിക്കാന്‍ പോവുന്നത്!!
ഒരു ഭൂകമ്പവും സംഭവിച്ചില്ലെന്ന് മാത്രമല്ല കുറെ അത്ഭുതപെടുത്തുക കൂടി ചെയ്തിട്ട് അവര് തിരിച്ചു പോയി.

എല്ലാ കാര്യത്തിലും ഞങ്ങള്‍ ചക്കരയും ഈച്ചയും ഒന്നും ആയില്ലെങ്കിലും അമ്മായി അമ്മയെ കുറ്റം പറയുന്നവരുടെ ലിസ്റ്റില്‍ എന്തായാലും എന്റെ പേര് ഉണ്ടാവൂല്ല.ചുമ്മാ മനുഷ്യനെ പറഞ്ഞു പേടിപ്പിക്കാന്‍ കണ്ടു പിടിച്ച ഏതോ പ്രേത കഥ പോലെ- പണ്ട് പിള്ളേരെ ദെ ഉമ്മാക്കി വരുന്നു എന്ന് പറഞ്ഞു പേടിപ്പിക്കുന്ന പോലെ ആരോ കണ്ടു പിടിച്ചതാണ് ദെ അമ്മായി അമ്മ വരുന്നൂന്ന് മരുമകളോട് പറയുന്നത്. ഒന്ന് പേടിചെങ്കിലും മര്യാദ പഠിക്കൂല്ലോ എന്നോര്‍ത്താവും. അല്ല ശെരിക്കും ഉള്ള പോരുമുണ്ടാവും എന്ന് ഞാന്‍ സമ്മതിക്കുന്നു. പക്ഷേ, ഭാഗ്യത്തിന് എനിക്കെന്തായാലും അങ്ങനെ ഉണ്ടായില്ല. ഞാനത്രയ്ക്കു വല്യ ഭീകര ജീവിയാണെന്ന തോന്നുന്നേ..

എന്തായാലും അവരുടെ വരവ് കാരണം ഈ അടുത്ത കാലത്തെങ്ങാനും കാണുകയെ ഇല്ലാത്ത കുറെ സ്ഥലങ്ങള്‍ കാണാന്‍ പറ്റി.അതല്ലെങ്കിലും അങ്ങനെയാണല്ലോ. നമ്മുടെ തൊട്ടപ്പുറത്ത് കിടക്കുന്നതനെന്കില്‍ കൂടി ആരെങ്കിലും ഒക്കെ വരുമ്പോഴാണ് പല സ്ഥലങ്ങളും കാണുക. ഇപ്പൊ കാണാം പിന്നെ കാണാം എന്ന് പറഞ്ഞു നമ്മളിങ്ങനെ മാറ്റി മാറ്റി പോവും. പിന്നെ അവിടെ നിന്ന് പോവാന്‍ സമയം ആവുമ്പോഴാണ് ഒറ്റ പ്രദക്ഷിണം-എല്ലാം ഒറ്റയടിക്ക് കണ്ടു തീര്‍ക്കാന്‍.

അങ്ങനെ തീരുമാനിച്ച ഒരു യാത്രയായിരുന്നു അത്- ന്യൂയോര്‍കും ന്യൂ ജേഴ്സി യും ഒക്കെ കാണുക. മമ്മി യുടെ (മമ്മി എന്നാല്‍ എന്റെ അമ്മായി അമ്മ ) ഒരു പഴയ സുഹൃത്തും കുടുംബവും ഉണ്ടത്രേ അവിടെ. പഴയതെന്നു പറഞ്ഞാല്‍- അവരോരുമിച്ചാണ് ബോംബെ യില്‍ നഴ്സിംഗ് കോളേജില്‍ പഠിച്ചിരുന്നത്. പഠിത്തം കഴിഞ്ഞു ഒരു തവണയെ പിന്നെ കണ്ടിട്ടുള്ളു. അതും 25 വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു മുന്‍പ്. ഇത് രണ്ടാമത്തെ കൂടിക്കാഴ്ചയാവും.

ഈ കഥയൊക്കെ കേട്ടപ്പോഴേ മനസ്സില്‍ തോന്നി- "വല്ല ഹോട്ടല്‍ ഇലും മുറി എടുത്താല്‍ പോരെ. അവരാണെങ്കില്‍ അമേരിക്ക യില്‍ സ്ഥിര താമസം ആയിട്ട് വര്‍ഷങ്ങള്‍ ആവുന്നു. നമ്മള്‍ ഒക്കെ ചെല്ലുന്നത് അവര്‍ക്ക് ഇഷ്ടമാവുമോ എന്തോ." പൊതുവേ ഇവിടുത്തെ ആള്‍ക്കാര്‍ക്ക് ആവശ്യത്തില്‍ കൂടുതല്‍ എല്ലാ കാര്യങ്ങള്‍ക്കും ഉപചാര വിചാരങ്ങള്‍ ഇത്തിരി കൂടുതല്‍ ആണ്. അത് കൊണ്ട് തന്നെ എന്തെങ്കിലും പറയുന്നതിനും ചെയ്യുന്നതിനും മുന്‍പ് ഒരു നൂറു വട്ടം ആലോചിക്കണം. അതൊക്കെ കൊണ്ടും ഞങ്ങള്‍ ശ്രീമാനും ശ്രീമതിക്കും ഈ പറഞ്ഞ വ്യക്തികളുമായി യാതൊരു പരിചയവുമില്ലാത്തത് കൊണ്ടും ഞാന്‍ ഞാന്‍ മടിച്ചു മടിച്ചാണ് യാത്ര പുറപ്പെട്ടത്‌.

എന്തിനാണ് കൂടുതല്‍ പറയുന്നത്- ഞങ്ങള്‍ അവരുടെ വീട്ടില്‍ താമസിച്ചു. അവരുടെ സ്വന്തം കുടുംബ അംഗങ്ങളെ പോലെ, എത്രയോ കാലത്തെ പരിചയമുള്ള സുഹൃത്തുക്കളെ പോലെ, സ്വന്തം മക്കളെ പോലെ- ഞങ്ങള്‍ പോയ സ്ഥലങ്ങളിലെ എല്ലാ ചിലവും അവര്‍ വഹിച്ചു. ന്യൂയോര്‍കും നയാഗ്രയുമൊക്കെ അല്പം ചെലവ് കൂടിയ സ്ഥലങ്ങള്‍ ആണെന്ന് ഓര്‍ക്കണം. എന്റെ വീട്ടില്‍ പോലും എനിക്കിത്രയും സ്നേഹവും പരിചരണവും കിട്ടുമായിരുന്നില്ല എന്നെനിക്കു ഉറപ്പാണ്‌. എത്രയോ വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു അപ്പുറമുള്ള ഒരു സുഹൃത്ബന്ധം- ഇപ്പോഴും ഒരിത്തിരി പോലും പോറല്‍ പറ്റാതെ അവര്‍ മനസ്സില്‍ സൂക്ഷിച്ചു.

പോവാര്‍ ആയപ്പോള്‍ ഞാന്‍ ശ്രീമാനോട് ചോദിച്ചു- ഇങ്ങനെയൊക്കെയുള്ള സൌഹൃദത്തിന്റെ പുണ്യം നമുക്കും കുറെ കാലം കഴിഞ്ഞുണ്ടാവുമോ എന്തോ.

കണിക്കൊന്നയും പച്ചപ്പും മഴക്കാറും അമ്പിളി അമ്മാവനെയും ഒന്നും കിട്ടിയില്ലേലും ഇങ്ങനെയുള്ള ഒരിത്തിരി സ്നേഹത്തിന്‍റെ നന്മയെങ്കിലും ഉണ്ടായാല്‍ മതിയായിരുന്നു. വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു അപ്പുറവും കുറവുകളും കലര്‍പ്പുകളും ഇല്ലാത്ത സ്നേഹം സൂക്ഷിക്കാന്‍ പറ്റിയാല്‍- അത് മാത്രം മതി എനിക്ക്-

ആ ഒരു അത്ഭുദം മാത്രം മതി !!

പെട്ടെന്നൊരു ദിവസം....

2009-06-24T18:56:00.000-07:00

ഞാന്‍ ആദ്യമായി സംസാരിച്ചു തുടങ്ങിയ- എന്നെ പുസ്തകങ്ങളുടെ വിശാലമായ ലോകത്തേക്ക് കൂട്ടികൊണ്ട്പോയ എന്‍റെ പ്രിയ മലയാളം.

ഇംഗ്ലീഷ് എന്ന ഭാഷയെ വരുതിയില്‍ കൊണ്ട് വരാന്‍ ശ്രമിച്ചു തുടങ്ങിയപ്പോളെവിടെയോ വെച്ച് ഞാന്‍ അറിയാതെ മറന്നു പോയ എന്‍റെ സ്വന്തം ഹൃദയ ഭാഷ

ഇന്നാളൊരു ദിവസം ഒരു മലയാളം വാക്കിനായി 2 ദിവസം മല്‍പിടുത്തം നടത്തേണ്ടി വന്നപ്പോഴാണ് അതെന്നെ പേടിപ്പിച്ചത്. മറ്റൊരു മംഗ്ലീഷ് മങ്കി ആയി ഞാന്‍മാറുവാന്നോന്നൊരു സംശയം
നാട്ടിലെ ഒരു വാരികയിലെക്കുള്ള ലേഖനം ആന്ഗലെയതിലെ എഴുതാന്‍ പറ്റിയുള്ളൂ എന്നത് അടുത്ത വല്യ സങ്കടമായി.
പതിയെ പതിയെ വല്ലപ്പോഴും മാത്രം എഴുതുന്ന ഡയറി താളുകളും ഇംഗ്ലീഷ് കടന്നു കൂടിയപ്പോ ഉറപ്പിച്ചു- ഈ പോക്ക് ഒരു അറുംപോക്കായെക്കുമെന്നു.
ഒരു മാതിരി പെട്ട മലയാളം സാഹിത്യക്രിതികളൊക്കെ വായിച്ചിട്ടുന്ടെന്ന അഹങ്കാരം അടുത്തിടെ ഡീ സീ ബുക്സിന്റെ പുതിയ പുസ്തക പട്ടിക കണ്ടപ്പോള്‍ പാടേ മാറിക്കിട്ടി

അങ്ങനെ അങ്ങനെ വിചാരിച്ചിരിക്കുമ്പോഴാണ് കുട്ട്യേടത്തിയുടെ ബ്ലോഗ്‌ കണ്ടു സംതൃപ്തിയടഞ്ഞത്.അപ്പൊ തോന്നി രണ്ടു കുട്ട്യോളും ഒരു കെട്ട്യോനും പറന്നു നടക്കണ ജോലിയുമുള്ള കുട്ട്യേടത്തിക്ക് രണ്ടു ബ്ലോഗ്‌ കൊണ്ട് നടക്കാമെങ്കില്‍ എനിക്കെന്തു കൊണ്ട് ആയിക്കൂടാ? ആദ്യം ഇംഗ്ലീഷ് ബ്ലോഗ്‌ ഇല്‍ വല്ലപ്പോഴും ഒരു മലയാളം പോസ്റ്റ്‌ ഇടാമെന്നാണ് കരുതിയത്‌. പക്ഷേ അതീ അടുത്ത കാലത്തെങ്ങും നടക്കില്ലാന്നൊരു തോന്നല്‍. പുതിയ ബ്ലോഗ്‌ തുടങ്ങിയാല്‍ ആരംഭ ശൂരത്വം എങ്കിലും ഉണ്ടാവൂല്ലോ.

ആ ബോധോദയം ആണ് മഴത്തുള്ളികള്‍ !!

എഴുതാനും പറയാനും മറന്നു പോയ കുറേ ചില്ലറ അക്ഷരങ്ങള്‍-----പിന്നെ മനസ്സില്‍ നിന്ന് പൊട്ടി വീണ മഴത്തുള്ളികളും